T's profileVirusNuvoPhotosBlogLists Tools Help

Blog


    March 22

    อ่านะ

    อ่านะ ..เป็นtopic ที่สิ้นคิดซะจริง
    นึกไม่ออกแล้วว่าจะเขียนไรดี
     
     
    ถ้าลองฟังเพลงใน window media player ตอนนี้
    จะได้ยินเพลง ที่เก๊า ...เก่า
    ชื่อเพลง "หวาน" โดย Nursery Sound อนุบาลโปรเจค
     
    คิดถึงเพลงนี้  เพลงนี้ออกในปี2539 หรือเมื่อ 12 ปีที่แล้วนะ
    เราชอบดูเดี่ยวไมโครโฟนพี่โน้ส อุดม แล้วเดี่ยวชุด2
    ร้องท่อนหนึ่งของเพลงนี้
     
    พี่โน้สแซวประมาณว่า ผมก็ไม่รู้ว่าเขาร้องว่าอะไรนะ
    แต่รู้สึกว่าเพลงน่ารักดี
    ได้ยินเขาร้องแค่ว่า "แห้งเหี่ยว"
    (กรุณาทำเสียงแบ๊ว หน่อมแน้ม)
     
     
    เราพอจะจำเนื้อเพลงนี้ได้ ก็เลยsearch ใน google
    ก็เลยเจอเพลงนี้
     
     
     
    หวาน
    : เนสเซอรี่ซาวด์ (Nursery Sound)
    ตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า รีบๆๆออกไปหา 
    
    ซื้อของขวัญให้เธอซะหน่อย
    เดินจนเหงื่อเริ่มไหลย้อย ได้กุหลาบสีหวานจ๋อย
    พร้อมด้วยช็อคโกแลตแท่งโต
    เธอยิ้มหวานจนแก้มปริอยู่สองวัน กุหลาบนั้นเริ่มเฉา
    แห้งเหี่่ยว ทิ้งไป ทิ้งไป

    เก็บแต่ช็อคโกแลตไว้ ข้างที่นอนหลับตาฝัน
    เห็นแล้วคิดถึงกันทุกคืน
    เก็บไว้นานเลยเหม็นหืน กลายเป็นอื่นหมดความหมาย
    ไม่ทันไรก็คงขึ้นรา
    ขืนทิ้งไว้นานก็บูดหมดความหอม คงไม่หวานดังเดิม
    ไร้ค่า ทิ้งไป โยนทิ้งไป

    * ฉันไม่รู้เมื่อไรจะเป็นรายต่อไป
    ที่ถูกทิ้งลงถ้าสิ้นความหมาย
    ตอนนี้ยังชื่นใจ จึงอยากคบไป
    ถ้าเบื่อเมื่อใดสัมพันธ์แปรเปลี่ยน

    (*)

    เปลี่ยนความรู้สึก คนเราก็แปลก
    หากหมดความหมายหมดผลประโยชน์
    ความสัมพันธ์ ที่เคยให้กัน
    ก็เริ่มแปรผันเป็นอนิจจัง
    เราชอบท่อนสุดท้าย
    ว่าถ้าหมดผลประโยชน์ความสัมพันธ์ก็เปลี่ยน เป็นอนิจจัง คือไม่เที่ยงนั่นเอง
     
    ฟังเพลงนี้ดูเหมือนหน่อมแน้ม แบ๊วๆ ไป แต่ถ้าดูเนื้อเพลงแล้วคิดตาม
    มันเป็นเพลงที่ให้แง่คิดดีๆ เหมือนกันนะ
    ไม่ใช่เพลงอกหัก รักร้าว แต่มันเป็นเพลงที่พูดถึงความจริง
     
     
     
     
    March 13

    space.liveเป็นยาระบายอ่อนๆ

    space.live เป็นยาระบายอ่อนๆจริงๆนะ
    ระบายที่เขียนได
    ก็ตอนนี้เราเขียนไดที่ไดอารี่ฮับไม่ได้อีกแล้วง่า มันปิดปรับปรุง
    แต่เขียนที่นี่ก็..ไม่ค่อยดีเท่าไร เครื่องอื้ดอืด 
     
     
    เฮ้อ..รอดตายจากการสอบไล่ปี3 มาได้นี่บุญโข
    แต่อย่าถามนะว่าทำได้รึปล่าว เพราะว่าทำไม่ได้อ่า
    เทอมนี้เราขอเกรด C กะ D ก็พอ
    (แต่พอได้จริงๆชักจะไม่พอ เอ๊ะ? ยังไง)
     
     
    ก่อนสอบก็ทรมานสังขารจริงๆ นั่งทำการบ้าน เตรียมพรีเซ้นงาน
    เคยเครียดจนอยากจะอ้วก 
     หยุดเรียนไปหลายรอบเหมือนกันมันไปเรียนไม่ไหวเอาซะเลย
    แต่บางครั้งก็รู้สึกชิวมาก  เหมือนไม่ได้หวังผลเท่าไร
     
     
    ตอนนี้ร่าเริงฮี่ๆ สอบเสร็จไปวันอังคารที่ 11ที่ผ่านมา
    ร่าเริงได้ถึงวันที่23 มีนา หลังจากนั้น เรียนซัมเมอร์คับพี่น้อง
    เรียน จันทร์ถึงพุธ
    ขออย่าให้มันเครียดเหมือนเทอมที่ผ่านมาเล้ย  หนักสุดๆ
     
    _____________________________________
     
    ขอเล่าหน่อย วันที่27 ธันวา 50 ไปงานเลี้ยงปีใหม่ที่ทำงานแม่
    แล้วเขาเชิญ นูโวมาเล่นคอนเสิร์ต
     
    ดิฉันสาวกแฟนพันธุ์ทางนูโว(ไม่ใช่พันธุ์แท้ เพราะไม่ได้รู้ทุกเรื่องของนูโว
    ไม่พลาดโอกาสทองครั้งนี้แน่ๆ 
     
    แต่ถ่ายรูปไม่ครบคนอ่า  พี่ใหม่(มือกลอง)อยู่หลังๆ ถ่ายไม่ได้
    เราอยู่หน้าเวทีๆ ก็สูงมาก เวทีเตี้ยกว่าเราแค่คืบเดียวเอง
     
    ได้แต่ถ่ายพี่ก้อง สหรัถ สุดหล่อ  อยู่ด้านขวามือคนดู
    กรี๊ดไปหลายตลบเหมือนกันตอนที่เขาทำอะไรเท่ห์ๆ
     
    พี่จอห์นถ่ายไปบ้าง  พี่สุ(มือเบส)ก็ได้ถ่าย
    แต่พี่โจไม่ได้ถ่าย ขอโทษด้วยค้าบ อยู่คนละฝั่งกับพี่ก้อง
     
     
    ได้แต่ยืนตะลึงตาค้าง ทำไมพี่ก้องหล่อขนาด  อย่างกะเทวดา(เวอร์ไปไหม)
    แต่ว่าพวกพนักงานหนุ่มสาวข้างล่างเวที ก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
    พี่ก้องตัวจริงหล่อเนอะ
     
    โอ้ย..ยัยเด็กเอ๋อหน้าแว่นอย่างเรายืนมองหน้าเขาจนลืมหายใจกันเลย
    พยามจำหน้าจริงๆ ของเขา  แต่ว่าตอนนี้ลืมไปแล้วว่าเขาหน้าจริงเป็นไง
    ตัวจริงก็เหมือนในทีวีแหละ   แต่...แต่ ดูดีกว่า 10 เท่า
     
    ชอบดวงตาเขาจังเลยอ่า เหมือนดวงตายิ้มได้ เป็นประกายสวย
    มีความเมตตาอยู่ในแววตาด้วย
    ผิดกะเราตาแข็งอย่างแรง
     
    โอ้ว ได้จับมือพี่ก้องด้วย ได้จับตอนคอนเสิร์ตเลิกพอดี